21 Levantou-se pois Satanás contra Israel, e incitou a David a fazer resenha de Israel.
Consurrexit autem Satan contra Israhel et incitavit David ut numeraret Israhel.
2 E disse David a Joab, e aos principais do povo: Ide, e fazei a conta a Israel desde Bersabée até Dan; e trazei-me o número para eu o saber.
Dixitque David ad Ioab et ad principes populi ite et numerate Israhel a Bersabee usque Dan et adferte mihi numerum ut sciam.
3 E Joab respondeu: O Senhor multiplique o seu povo cem vezes mais do que ele é. Acaso, rei meu senhor, não são todos servos teus? Porque quer meu senhor averiguar isto que se imputará a pecado a Israel?
Responditque Ioab augeat Dominus populum suum centuplum quam sunt nonne domine mi rex omnes servi tui sunt quare hoc quaerit dominus meus quod in peccatum reputetur Israheli.
4 Contudo prevaleceu mais a ordem do rei. Partiu, e correu à roda todo o Israel, e voltou para Jerusalém.
Sed sermo regis magis praevaluit egressusque est Ioab et circuivit universum Israhel et reversus est Hierusalem.
5 E deu a David o rol daqueles a quem passou revista; e acharam-se de Israel em todo o número, um milhão e cem mil homens capazes de tomar armas; e de Judá quatrocentos e setenta mil homens de guerra.
Deditque David numerum eorum quos circumierat et inventus est omnis Israhel numerus mille milia et centum milia virorum educentium gladium de Iuda autem trecenta septuaginta milia bellatorum.
6 Não contou Joab os da tribo de Levi, nem os da tribo de Benjamin; porque executava de má mente a ordem do rei.
Nam Levi et Beniamin non numeravit eo quod invitus exsequeretur regis imperium.
7 E desagradou a Deus esta ordem, e feriu a Israel.
Displicuit autem Deo quod iussum erat et percussit Israhel.
8 E disse David a Deus: Eu cometi um grande pecado em fazer isto, peço-te que perdoes a culpa a teu servo, porque obrei nesciamente.
Dixitque David ad Deum peccavi nimis ut hoc facerem obsecro aufer iniquitatem servi tui quia insipienter egi.
9 E falou o Senhor a Gad vidente de David, dizendo:
Et locutus est Dominus ad Gad videntem David dicens.
10 Vai, e fala com David, e dize-lhe: eis aqui o que diz o Senhor: Eu te dou a escolha de três coisas; escolhe uma, qual quiseres, e eu ta farei.
Vade et loquere ad David et dic haec dicit Dominus trium tibi optionem do unum quod volueris elige et faciam tibi.
11 E tendo vindo Gad à presença de David, disse-lhe: eis aqui o que diz o Senhor: Escolhe o que quiseres,
Cumque venisset Gad ad David dixit ei haec dicit Dominus elige quod volueris.
12 Ou sofrer a fome três anos; ou fugir diante de teus inimigos três meses, e sem poderes escapar da sua espada; ou estar debaixo da espada do Senhor três dias, e grassando a peste na terra, e o anjo do Senhor fazendo estragos em todas as terras de Israel. Vê pois agora que hei de responder a quem me enviou.
Aut tribus annis pestilentiam aut tribus mensibus fugere te hostes tuos et gladium eorum non posse evadere aut tribus diebus gladium Domini et mortem versari in terra et angelum Domini interficere in universis finibus Israhel nunc igitur vide quid respondeam ei qui misit me.
13 E respondeu David a Gad: De toda a parte me vejo em grandes apertos; mas para mim é melhor o cair nas mãos do Senhor, porque é de muita misericórdia, do que cair nas mãos dos homens.
Et dixit David ad Gad ex omni parte me angustiae premunt sed melius mihi est ut incidam in manus Domini quia multae sunt miserationes eius quam in manus hominum.
14 Mandou pois o Senhor a peste a Israel, e morreram de Israel setenta mil homens.
Misit ergo Dominus pestilentiam in Israhel et ceciderunt de Israhel septuaginta milia virorum.
15 Mandou também o seu anjo a Jerusalém, para a assolar; e ao tempo que estava ferida, olhou o Senhor, e compadeceu-se dum castigo tão terrível; e mandou ao anjo exterminador: Basta, cesse já a tua mão. Pois que o anjo do Senhor estava perto da eira de Ornam Jebuseu.
Misit quoque angelum in Hierusalem ut percuteret eam cumque percuteretur vidit Dominus et misertus est super magnitudinem mali et imperavit angelo qui percutiebat sufficit iam cesset manus tua porro angelus Domini stabat iuxta aream Ornan Iebusei.
16 E David, levantando os olhos, viu o anjo do Senhor que estava entre o céu e a terra, e uma espada desembainhada na sua mão, e voltada contra Jerusalém. Então, assim David como os seus anciãos cobertos de cilícios, se prostraram com os rostos por terra.
Levansque David oculos suos vidit angelum Domini stantem inter terram et caelum et evaginatum gladium in manu eius et versum contra Hierusalem et ceciderunt tam ipse quam maiores natu vestiti ciliciis et proni in terram.
17 E David disse a Deus: Não sou eu o que mandei que se contasse o povo? Eu sou o que pequei, eu o que fiz o mal, mas este rebanho que mereceu ele? Volte-se, pois te peço, Senhor meu Deus, a tua mão contra mim, e contra a casa de meu pai; mas o teu povo não seja castigado.
Dixitque David ad Deum nonne ego sum qui iussi ut numeraretur populus ego qui peccavi ego qui malum feci iste grex quid commeruit Domine Deus meus vertatur obsecro manus tua in me et in domum patris mei populus autem tuus non percutiatur.
18 E o anjo do Senhor mandou a Gad, que dissesse a David que viesse e que levantasse um altar ao Senhor Deus na eira de Ornam Jebuseu.
Angelus autem Domini praecepit Gad ut diceret David et ascenderet extrueretque altare Domino Deo in area Ornan Iebusei.
19 Foi David pois conforme a ordem de Gad, que lhe havia intimado da parte do Senhor.
Ascendit ergo David iuxta sermonem Gad quem locutus fuerat ex nomine Domini.
20 Mas Ornan e quatro filhos seus, que com ele estavam, tendo levantado os olhos, e visto o anjo, se esconderam; porque naquele tempo estava debulhando trigo na eira.
Porro Ornan cum suspexisset et vidisset angelum quattuorque filii eius cum eo absconderunt se nam eo tempore terebat in area triticum.
21 Quando David pois se vinha chegando para Ornan, viu-o Ornan, e saindo da sua eira em seu encontro, lhe fez uma profunda reverência, abaixando-se até ao chão.
Igitur cum venisset David ad Ornan conspexit eum Ornan et processit ei obviam de area et adoravit illum pronus in terram.
22 E David lhe disse: Dá-me o lugar da tua eira, para eu edificar nele um altar ao Senhor, de modo que recebas a quantia do seu valor, e cesse a praga de cima do povo.
Dixitque ei David da mihi locum areae tuae ut aedificem in ea altare Domini ita ut quantum valet argenti accipias et cesset plaga a populo.
23 E respondeu Ornan a David: Toma-a, e o rei meu senhor faça dela o que for do seu agrado, eu darei também os bois para o holocausto, e os trilhos para lenha, e trigo para o sacrifício, darei tudo de muito boa vontade.
Dixit autem Ornan ad David tolle et faciat dominus meus rex quodcumque ei placet sed et boves do in holocaustum et tribulas in ligna et triticum in sacrificium omnia libens praebeo.
24 E o rei David lhe disse: Não se fará assim, mas eu não devo tirar-te o teu, e oferecer ao Senhor holocaustos que não me custem nada.
Dixitque ei rex David nequaquam ita fiet sed argentum dabo quantum valet neque enim tibi auferre debeo et sic offerre Domino holocausta gratuita.
25 Deu pois David a Ornam pelo terreno seiscentos siclos de ouro de bom peso.
Dedit ergo David Ornan pro loco siclos auri iustissimi ponderis sescentos.
26 E levantou ali um altar ao Senhor, e ofereceu holocaustos, e pacíficos, e invocou o Senhor, e ele o ouviu, mandando do céu fogo sobre o altar do holocausto.
Et aedificavit ibi altare Domino obtulitque holocausta et pacifica et invocavit Dominum et exaudivit eum in igne de caelo super altare holocausti.
27 E mandou o Senhor ao anjo, e ele meteu a sua espada na bainha.
Praecepitque Dominus angelo et convertit gladium suum in vaginam.
28 Logo pois David, vendo que o Senhor o tinha ouvido na eira de Ornan Jebuseu, imolou ali vítimas.
Protinus ergo David videns quod exaudisset eum Dominus in area Ornan Iebusei immolavit ibi victimas.
29 E o tabernáculo do Senhor, que Moisés tinha feito no deserto e o altar dos holocaustos, estavam então no alto de Gabaon.
Tabernaculum autem Domini quod fecerat Moses in deserto et altare holocaustorum ea tempestate erat in excelso Gabaon.
30 E não teve David força para ir até ao altar para ali fazer oração a Deus; porque tinha ficado em extremo aterrado, ao ver a espada do anjo do Senhor.
Et non praevaluit David ire ad altare ut ibi obsecraret Deum nimio enim fuerat timore perterritus videns gladium angeli Domini.
Esse capítulo está disponível também nas seguintes bíblias: Bíblia Sagrada - Edição Pastoral, com as listas de palavras e concordâncias bíblicas exaustiva. | Padre Antonio Pereira de Figueiredo edição de 1828 | Padre João Ferreira Annes d’Almeida, edição de 1850 | A bíblia em francês de Isaac-Louis Le Maistre de Sacy, da qual se serviu Allan Kardec na Codificação. Veja também: Hebrew - English Bible — JPS 1917 Edition. | La Bible bilingue Hébreu - Français — “Bible du Rabbinat”, selon le texte original de 1899 | Parallel Hebrew Old Testament by John Hurt.